Snelle groei, grote titels? mijn recruitersblik op het carrièretempo van nu
Als recruiter sta ik midden in de arbeidsmarkt. Ik spreek dagelijks kandidaten, hiring managers en directies. En één ding valt me steeds vaker op: carrières gaan sneller dan ooit. Niet alleen in verantwoordelijkheden maar vooral in functietitels en beloningen. Waar je vroeger jaren nodig had om door te groeien zie ik nu regelmatig profielen voorbij komen waarbij iemand na twee à drie jaar de stap maakt van bijvoorbeeld werkvoorbereider naar projectmanager.
Dat is niet per definitie verkeerd maar het verdient wel nuance.
Uitzonderlijk talent moet je erkennen
Laat ik dit vooropstellen: de uitzondering mag gezien en beloond worden. Ik ontmoet regelmatig mensen die razendsnel leren, overzicht hebben, verantwoordelijkheid pakken en anderen moeiteloos meenemen. Als iemand na een paar jaar al op projectmanagementniveau opereert dan is het logisch en terecht om daar een passende titel en beloning tegenover te zetten.
Talent afremmen uit angst voor scheve verhoudingen is minstens zo schadelijk als te snel promoten.
Wanneer de uitzondering de norm wordt
Tegelijkertijd zie ik ook dat snelle functiestappen steeds vaker onderdeel zijn van een bredere strategie. De arbeidsmarkt is krap en organisaties willen mensen vasthouden. Binding is essentieel. En een nieuwe titel is een krachtig middel: het geeft erkenning, perspectief en status en soms zelfs meer dan een salarisverhoging.
Maar als recruiter zie ik ook de keerzijde. Wanneer functietitels sneller groeien dan ervaring ontstaat er een spanningsveld. Kandidaten hebben op papier een senior titel maar missen soms nog de bagage die daar traditioneel bij hoort.
Van werkvoorbereider naar projectmanager in 2 à 3 jaar
Het voorbeeld van een werkvoorbereider die binnen twee of drie jaar projectmanager wordt kom ik steeds vaker tegen. Voor een deel van deze mensen is dat volledig terecht, zij hebben zich bewezen en hebben het overzicht en zijn klaar voor die rol. Ditzelfde verhoudt zich binnen andere functierollen overigens.
Maar ik zie ook kandidaten die in een manager rol zijn beland omdat het nodig was om hen te behouden. De titel kwam eerst, de ontwikkeling later en zonder duidelijke begeleiding, opleiding en realistische verwachtingen kan dat leiden tot onzekerheid, hoge druk en uiteindelijk zelfs uitval.
Stijgende beloningen, andere verhoudingen
Met titels stijgen ook beloningen. Salarissen en verantwoordelijkheden groeien mee en dat verandert de verhoudingen binnen teams en organisaties. Jongere professionals komen sneller op posities waar vroeger jarenlange ervaring voor nodig was. Dat kan verfrissend zijn maar vraagt ook om goede begeleiding en duidelijke kaders.
Als recruiter zie ik bovendien dat functietitels steeds minder eenduidig worden. De ene projectmanager heeft vijf jaar ervaring, de ander vijftien. Dat maakt vergelijken lastiger voor kandidaten en voor werkgevers.
De rol van organisaties (en recruiters)
De uitdaging zit voor mij in balans.
-
Zie en beloon uitzonderlijk talent.
-
Maak groei bewust en geen automatisme.
-
Investeer in begeleiding en ontwikkeling.
Een titel kan ondersteunen maar mag nooit een pleister zijn op structurele problemen zoals werkdruk of gebrek aan ontwikkelruimte.
Wat nu?
De tijd van nu vraagt om snelheid maar ook om verantwoordelijkheid. Snelle carrières zijn geen probleem zolang ze gebaseerd zijn op echte groei.
De uitzondering verdient erkenning.
Maar duurzame ontwikkeling verdient aandacht en gaat stap voor stap.